وطنم نوده

این هم تقدیم به پریسا خانم که از ما سرگذشت سوری را خواسته بودند

سوري(بر اساس يك سرگذشت واقعي

«سوری» نام آشناترین زن اردبیل است. سراغش را از هر پیر و جوان، زن و مرد اردبیلی بگیری بی‌خبر نیست . سوري دختر ساده‌ و معصومي از روستاي «الموت» قزوين بود كه عاشق سربازمعلم جوان‌شان مي‌شود. در حالي كه اين معلم قبلا ازدواج كرده و خانواده تشكيل داده، به اين دختر ساده و زودباور روستايي دروغ مي‌گويد. روزي اين معلم با اتمام مدت ماموريت عازم شهر خود، اردبيل مي‌شود. تا چند ماه بعد نيز نامه‌نگاري از سوي اين دو ادامه داشته تا اينكه ديگر جوابي از سوي آن معلم به نامه‌هاي سوري داده نمي‌شود. دختر بيچاره كه ديگر تاب و تحمل اين بي‌خبري را ندارد و نگراني از سرنوشت معشوق روزگارش را سياه كرده خانواده و روستاي خود را رها مي‌كند و عازم شهر اردبيل مي‌شود. پرسان پرسان به در خانه معشوق مي‌رسد. در مي‌زند و زني جوان از خانه بيرون مي‌آيد. وقتي سراغ معلمش را از او مي‌گيرد زن جوان با تعجب از سوري مي پرسد: «شما با شوهرمن چكار داريد؟» سوري در مي‌يابد كه در تمام اين مدت معلم به او دروغ گفته است! ديگر روي برگشتن به خانه و روستاي خود را ندارد. كسي به درستي نمي‌داند چند دهه از آن روزها گذشته است، اما حداقل سي سالي است كه كوچه‌ها و خيابان‌هاي شهر اردبيل حتي در زمستا‌ن‌هاي پر از برف هم ميزبان دختر روان‌پريشي است كه حالا ديگر پيردختري شده. مردم با مهرباني با او كنار مي‌آيند. به او غذا مي‌دهند و با لباس‌هاي مناسب مي‌پوشانندش. اما بعضي وقت‌ها گويي كه موج عشق تمام وجودش را گرفته باشد، تند و جامه‌دران كوچه‌ها و خيابان‌ها را در پيش مي‌گيرد و به اين و آن بد و بيراه مي‌گويد. اما اين همه دليلي نمي‌شود تا مردم دوباره به او خوبي نكنند و عزيزش ندارند. مي‌گويند گاهي هم گويا كه درِ خانه معشوقش را به خاطر داشته باشد به سراغ او مي‌رود، مدتي در كوچه يار پرسه مي‌زند و بر مي‌گردد. (شعرا در موردش شعر گفته اند و نشریات در موردش نوشته اند اما مگر اینهمه دردی از او دوا می کند.)

نوشته شده توسط بدري در یکشنبه بیست و هفتم اردیبهشت 1388

لينك ثابت

قيزيل دوزلَر (دشت طلايي)